หลวงตามักสอนเสมอว่า เราควรละความเป็นเจ้าของ เพราะในโลกใบนี้ไม่มีสิ่งใดเป็น
ของเราถาวรทุกสิ่งทุกอย่างเป็นอนิจจัง มีเกิด มีดับ มีทุกข์ มีสุข มีและไม่มี เช่น มีกลางวันและ
ก็มีกลางคืน หมุนเวียนเปลี่ยนไปตามกาลของโลกธรรม ๘ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เป็นของติดตัวท่านไป
ตลอด คือ กรรม ดังนั้นเราจะเลือกเอากรรมดีหรือกรรมชั่วที่จะให้ติดตามตัวต่อไป เพราะกรรมจะ
ตามส่งเราไปทุกภพ ทุกชาติ
ธรรมะ คือ ธรรมชาติของโลก การปฏิบัติธรรมะที่แท้จริง คือ การปฏิบัติภาระหน้าที่ของตน
ต่อโลกโดยมิใช้อารมณ์ของตนเป็นที่ตั้ง พึงแต่ควรเอาภาระส่วนรวมเป็นที่ตั้ง เพราะถ้าเอาตน
เป็นที่ตั้งก็จะเกิดแต่ปัญหา เพราะแต่ละคนก็มีความพอใจไม่เท่ากันนั่นเอง
ความพอเพียง หรือ คำว่า “พอ” เป็นคำที่เขียนง่าย ฟังสั้น เข้าใจง่าย แต่ทำได้ยาก เพราะ
ความพอแต่ละคนไม่เท่าเทียมกัน และเมื่อความพอไม่บรรลุก็เกิดความทุกข์ และก็จะนำไปสู่
การแสวงหากรรมจากหลักธรรมทั้ง ๓ ( “ละ” “ธรรมะ” และ “พอ” ) ที่กล่าวมานี้ ถ้าท่านรู้จัก และ
ทำความเข้าใจและตริตรองได้ด้วยสติอย่างรอบคอบ ท่านก็จะค้นพบหนทางแห่งการดับทุกข์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น